İş sözleşmesi kapsamında kendisine devredilmesi kararlaştırılan taşınmazın teslim edilmemesi üzerine açılan dava, Yargıtay'ın emsal niteliğindeki kararıyla yeni bir boyut kazandı. Yüksek Mahkeme, sayfaları birbirini takip eden bir sözleşmede son sayfanın imzalı ve kaşeli olmasının, sözleşmenin bağlayıcılığı açısından yeterli olduğuna karar verdi.

Yerel mahkemenin kararı bozuldu

Uyuşmazlık, bir işçinin maaşının yanı sıra fabrikanın bir bölümünün kendisine devredilmesini öngören iş sözleşmesinin uygulanmaması üzerine yargıya taşındı. Davalı şirket, sözleşmenin tüm sayfalarında imza ve kaşe bulunmadığını ileri sürerek taşınmaz devrine ilişkin hükmün geçersiz olduğunu savundu. İlk derece mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi de bu gerekçeyle davayı reddetti.

Son sayfadaki imza yeterli görüldü

Dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi ise farklı bir değerlendirme yaptı. Kararda, sayfaların aynı sözleşmeye ait olduğunun açıkça anlaşıldığı durumlarda her sayfanın ayrıca kaşelenmesinin zorunlu olmadığı belirtildi. Son sayfadaki imza ve şirket kaşesinin sözleşmeyi bağlayıcı hale getirdiği ifade edilerek yerel mahkeme kararının bozulmasına oy birliğiyle hükmedildi.

Gerekçe kararda açıklandı

Yargıtay kararında şu ifadelere yer verildi:

"Dosya içeriğine göre belirsiz süreli iş sözleşmesi ile birlikte davacıya ücret dışında 250 bin TL tutarında hizmet bedeli ödenmesi kararlaştırılmış; bu bedelin karşılığında iş sözleşmesinde belirtilen adreste yer alan bağımsız bölümün işçiye devri konusunda anlaşma yapılmıştır. Sözü edilen iş sözleşmesinin bütün sayfaları davalı işverence imzalı olup son sayfada ayrıca davalı Şirketin kaşesi de yer almaktadır. İş sözleşmesinin tüm sayfalarının imzalı olması karşısında; Mahkemelerce, son sayfa dışındaki sayfalarda davalı işverenin kaşesi olmadığı gerekçesiyle talep konusunun dayanağını teşkil eden sözleşme hükmüne değer verilmemesi doğru olmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması, İş Mahkemesi hükmünün bozulmasına oy birliği ile karar verildi."